Antropologist Emma Howick is in het dorp aangekomen waar haar moeder woont, zonder een echt doel,
met vage gedachten over het schrijven over het Engelse dorpsleven. Alleen verstoord door bezoeken
van een ex-minnaar, vestigt ze zich in de lokale gemeenschap, maakt ze kennis met de twee dokters en hun vrouwen, de dominee en zijn zuster, een
aantal oude vrijsters, een voedsel criticus en een aantal academici. En dat is eigenlijk de plot van
Een aantal groene bladeren. Er wordt niemand vermoord, er is niet meer dan een hint van romantiek, en de grootste drama komt wanneer de oudere vrouw, die de kinderen van het landhuis doceerde, op visite komt uit Londen en even verdwaald in het bos. Echter, Pym is alleen de lezers aan het plagen met haar hints inzake genre fictie, en toen ik stopte met het wachten op het vinden van een lichaam, begon
Een aantal groene bladeren toch op me in te werken. Het is een fijngevoelige miniatuur, maar het verschaft een subtiele comedie, met een goede slag in ironie en een paar scherpe inzichten, zelfs als die zo mild worden geleverd dat je ze makkelijk mist. Het model van Pym is duidelijk Jane Austen (3 tot 4 families in een landelijk dorp is datgene waar aan gewerkt moet worden) en net als zij krijgt ze verassend veel op een klein doek. Maar de wereld die Pym beschrijft is, in tegenstelling to die van Austen, fragiel en in beweging: het landhuis is niet langer bewoond, nieuwe huizen zijn gebouwd en de buitenwereld treedt ontegenzeggelijk binnen.
Meer recencies over de Een aantal groene bladeren