Leven van Pi

Een Indiase tiener, Piscine Molitor Patel (Pi genaamd), die gespecialiseerd is in zoölogie en zei tegelijkertijd het beoefenen van het christendom, het hindoeïsme en de islam, wandelen met zijn familie naar Canada in de boot waarop zij had verplaatst de dierentuin in India en ze hebben verkocht een paar Canadezen. Het schip putten en hij is veilig in een reddingsboot samen met een reeks, die zal voldoen aan een zebra, een orangutan, een hyena en een enorme flare tijger genaamd Richard Parker. De hyena devours de zebra langzaam, zelfs terwijl nog in leven, en doen hetzelfde als kort daarna met de orangutan. Toen de tijger, die hersteld van haar oorspronkelijke duizeligheid, doodt de hyena. Pi rijst hoe te ontdoen van de tijger en vinden alle haar plannen onmogelijk. U kunt niet het water, omdat hij weet dat de tijgers zwemmen. Evenmin kan proberen te verminderen van honger en dorst, omdat hij weet wie drank en zout water kunnen trekken voldoende troepen te committeren aan. Dan beslist dat zijn enige oplossing is om naar te kijken, vis te eten, gebruik een fluitje als een symbool van de commando-en merk op hun grondgebied, als het dier met urine en braaksel. Pi gevoed op rantsoenen voor overleving voor meerdere mensen beschikbaar om de boot en met de opbrengst van hun precaire vissen, die hij deelt met de tijger. Volgens gaat door het dier, ook al wordt een straf-of juist daarom, wordt onmisbare metgezel van deze poging om te overleven: "Een deel van mij is blij met de aanwezigheid van Richard Parker, want als ze stierf, zou ik alleen met mijn wanhoop , Een vijand zelfs nog belangrijker dan een tijger. Gebleven Als vooruit te leven, het was dankzij Richard Parker. Voorkomen denk ik teveel op mijn familie en mijn tragische omstandigheden. Gedwongen me te gaan leven "(blz. 174) De dagen En weken pass, overleving rantsoenen zijn uitgeput en de coëxistentie blijft vreemd, maar zowel mens en dier, enflaquecidos, slaapwandelen door zwakke en zelfs verblind door de zon. De boot was het naderen van een olietanker, die was bijna arrolla hoewel geen van de bemanning zag hem ondanks de kreten van Pi. Het avontuur blijft en wordt bemoeilijkt door steeds ongebruikelijk afleveringen. Zo is er een ontmoeting met een andere náufrago, verblind als het gebeurt onbedoeld aan de pot van Pi en wordt opgegeten door de tijger. Later, de boot aankomt op een cluster van algen die lijkt op een klein eiland en mens en dier op knaagdieren die er wonen. Echter, de algen zijn bijtende en vleesetende en hebben om terug te gaan naar de boot. Eindelijk, na meer dan tweehonderd dagen van beproeving, de boot bereikt de kusten van Mexico en als vlakke strand, de tijger komt draaien en is in de jungle. Terug in de beschaving, de eigenaren van het wrak sturen sommige deskundigen te Pi u vertellen zijn verhaal, maar het is zo bizar dat zijn uitvinding liever te geloven dat hij de boot gedeeld met andere mensen, als de kok van het schip, die zou hebben verminkt Een matroos alleen te gebruiken zijn been als aas en Pi moesten doden hem niet te doden hem. In zijn beste momenten, het verhaal (goed gedocumenteerd in termen van de douane dieren, dierentuin leven en overleven Marine) heeft de stimulering van eenvoudige adventurism van de romans van de negentien. Maar alles is trufado een humoristische scepticisme dat, terwijl sommige kostbare tijd humor (de conversatie tussen het overlevingspensioen en verstuurd door de rederij te onderzoeken), robs de roman niet zomaar een hint van epische, maar ook goed deel van haar dramatische kracht.