Dit is een automatische vertaling die is uitgevoerd door een machine, waardoor de kwaliteit beperkt is. Wij nodigen u uit om een kwalitatief hoogstaande vertaling te schrijven en royalty's te ontvangen.
Geboren bracht een Joods meisje in 1931, Livia Bitton-Jackson haar vroege kinderjarenjaren als Elli in een kleine de landbouwstad bij door de rand
van de Karpatische uitlopers in Hongarije. Haar kinderjaren werden doorgebracht bespattend in banken van de Donau, picnicing op de zon-doorweekte gebieden en dromend van het worden een gevierde dichter, één dag in de verre toekomst.
beetje bij beetje, scourge van anti-semitism begint aan maakt zijn lelijke afdruk op haar leven aangezien de Wereldoorlog II Europa in
zij polariseert die zich tegen Hitler tirannie zullen bevinden en zij die bij zich het zullen aansluiten, haalden in zijn ooit-versterkt draaikolk van dood en vernietiging in.
Elli begint om de vrees, de degradatie en de hulpeloosheid te kennen die miljoenen Joden overvielen. Zij beschrijft in levendig detail de emotionele omwenteling van het moeten haar bezit, haar rechten en tenslotte haar status als een mens in Nazi Europa overgeven.
neemt zij
ons met haar op een nightmare reis. Ten eerste, wordt zij in beslag genomen in een getto samen met de andere Joodse leden van de stad. Hier verdraagt zij de excrutiating pijn van scheiding van haar vader die aan een kamp van de slavenarbeid wordt genomen. Zij moet nooit hem opnieuw zien. De gettoinwoners worden dan vervoerd aan een onbekende bestemming. Livia beschrijft de krankzinnigheid die haar betekenissen op aankomst en de sickening totstandbrenging begroet dat zij in gevreesde Auschwitz zijn aangekomen.
Bewaard door haar gouden haar, een verklaring van perversion van ideals die beslisten dat de plaats, Livia ons door de diepgaande degradatie, de unspeakable verschrikking neemt en vreest dat zij samen met miljoenen anderen deelde de waarvan verhalen nooit kunnen worden verteld.
door het allen, de sterkte en de bepaling van de menselijke geest en awe de lezer zal inspireren. Livia en haar moeder overleefden tegen unbelievable kansen. Hun liefde voor elkaar is verbazend. Hun bepaling te overleven is ontzagwekkend.
het verhaal met een urgentie wordt geschreven die de ervaring tastbaar maakt alsof de lezer het allen met de daar auteur ervoer. Het is niets plotseling van adembenemend. Het is een verhaal dat de hoogte van menselijk lijden beschrijft maar ook de torenhoge sterkte van de mens zal overleven. Het documenteert verhalen van verschrikkelijke menselijke wreedheid - verhalen die moeten worden verteld als de toekomstige generaties de omvang moeten begrijpen van de holocaust en het enorme lijden die op zo velen door het verharde omhelzen van kwade doctrine en zoektocht naar macht wordt opgelegd. Het geeft ons ook diep wat betreft rekeningen van buitengewone liefde, vriendelijkheid en offert - een verbazende hulde aan de verdragende goedheid waaraan mensdom kan streven.
vooral, Livia Bitton-Jackson schildert een portret voor ons van de titanic sterkte en de duurzaamheid van de menselijke geest. Van haar is een verhaal dat ons onderwijst om hoop nooit op te geven, nooit om te geloven dat de goedheid door in het eind voor die niet kan winnen bereid geweest om hun allen te geven
Meer recencies over de Ik heb Duizend Jaar geleefd; Het groeien in de Holocaust (I Have Lived A Thousand Years; Growing Up