Er was eens een jongen op kostschool in Wiltshire.
Hij miste
zijn huis zoveel dat hij besloot te ontsnappen uit school. Op weg om een trein te pakken
naar huis hoorde hij een auto langzaam achter hem rijden en hij was bang, ook als was er niets. Hij was altijd bank om gepakt te worden. Hij rende door een hek binnen die recht tegenover hem stond. Er was een enorm landhuis daar en hij ontmoette de oude dame die de eigenaresse was. Ze vroeg hem wat hij wilde. Alhoewel hij niet antwoordde wist ze dat hij een weggelopen jongen was. Het regende, dus nodigde ze hem toch naar binnen in. Ze woonde alleen met haar enige hond in het grote huis sinds haar man was overleden. Ze bracht thee en koekjes naar de jongen. Ze zaten aan tafel, tegenover elkaar bij het raam. De jongen keek uit het raam gedurende de hele tijd dat ze tegen hem praatte. Hij zag de schaduw
van een leeuwenfiguur op een heuvel. Het leek zo werkelijk dat hij maar bleef staren. Toen ze zich realiseerde waar hij naar keek, begon ze hem haar verhaal te vertellen, een verhaal over haar man en hun leeuw. Zij en haar man kenden elkaar sinds klein. Toen ze hem ontmoette, verbleef hij bij zijn oom en tante in Engeland om naar school te gaan, maar eerst woonde hij bij zijn ouders in Afrika wegens het bedrijf van zijn vader. Daar ontmoette hij een witte leeuwenpuppy. Jammer genoeg was zijn moeder, de leeuwin, gedood door de vader van de jongen. Hij hield zoveel van de puppy dat hij zijn vader overhaalde om deze in huis te mogen houden. De witte puppy en hij werden goede vrienden en ze sliepen zelfs samen in zijn bed iedere nacht. Op een dag, toen hij acht werd, besloten zijn ouders om hem naar Engeland te sturen voor de juiste opvoeding. En ze besloten ook om de witte
leeuw weg te geven aan een circus. Hij was helemaal in shock en wilde niet dat de leeuw in een circus zou wonen waar hij achter tralies zou zitten. Dus probeerde hij de leeuw te bevrijden, maar de leeuw hield zoveel van hem dat hij steeds terugkwam in plaats van in het wild te blijven. De leeuw werd meegenomen door de mensen van het circus en hij werd toch naar school in Engeland gestuurd. Maar hij kon zijn leeuw niet vergeten en beloofde zichzelf dat hij ooit, als hij gegroeid was, weer zou komen om hem te vinden: zijn leeuw. De oude dame en haar man waren altijd samen toen ze jong waren en hij vertelde haar het verhaal van zijn leeuw. Maar nadat ze opgroeiden moest hij naar de oorlog en ze verloor contact met hem na zijn laatste brief. Ze besloot hem achterna te gaan in Frankrijk, hopende hem weer te zien. Toevallig of niet, ze ontmoette hem weer in Frankrijk. Toen ze enige tijd samen waren, zagen ze per toeval een poster van een circus, waarop ''Witte Prins'' stond. Hij was er zeker van dat het ZIJN witte leeuw was. Tijden terug waren ze uit elkaar gehaald en nu had hij zijn witte leeuw teruggevonden zoals hij had beloofd. Ze gingen terug naar Engeland en met hun drieen woonden ze samen in dat landhuis. Na het vertellen van haar verhaal, zei de oude dame tegen de jongen om terug naar school te gaan. Dus deed hij dat. Hij ging terug naar school. En op school kwam hij erachter dat de oude dame van het landhuis reeds jaren geleden gestorven was. He ging snel weer naar haar huis, maar hij kon haar nooit meer zien. Maar hij was er zeker van dat hij nooit haar en haar Witte Leeuw zou kunnen vergeten.
Meer recencies over de De Vlinder Leeuw