"Het
dagboek van Anne Franck". Zoals vermeld op het eind van het boek, in het nawoord, verscheen het 'dagboek' reeds in meer dan 55 talen en gingen er reeds meer dan 2 miljoen exemplaren van de Franse vertaling alleen al, over de toonbanken. Dit zegt wel iets over het belang en de impact van het boek. Akkoord, kwantiteit betekent lang niet altijd kwaliteit. Ik zal u echter aantonen wat u mist mocht u dit
boek niet lezen! "Anne Franck hield een dagboek bij van 12 juni 1942 tot 1 augustus 1944. Tot de lente 1944 schreef ze haar brieven voor zichzelf. Dat veranderde toen ze op de BBC de Nederlandse minister voor onderwijs vanuit ballingschap hoorde. Die zei dat na de oorlog alles in boekvorm moest verschijnen wat een uiting was van het lijden tijdens de Duitse bezetting. Hij noemde daarbij expliciet dagboeken. Anne Franck, verrast door deze opmerking, besloot meteen om na de oorlog een boek samen te stellen uit haar dagboeken. Ze maakte meteen een begin met de correctie van wat ze tot dan toe geschreven had. Weinig interessante zaken verdwenen, andere voegde ze nu toe. Tegelijkertijd vulde ze haar dagboek dagelijks aan. Haar laatste brief dateert dus van 1 augustus. {...} Op 4 augustus werden de acht "illegalen" opgepakt en weggevoerd door de Duitse politie." Eigenlijk is dit boek in de eerste plaats een geschiedenisboek over de tweede oorlog, zonder er in feite echt een te zijn. Op school leren we allemaal dat er 45 miljoen mensen gestorven zijn, dat die personaliteit dit deed en een ander dat... En dat is dan ook belangrijk om weten. Langs de andere kant kunnen we zoveel meer begrijpen als we ons persoonlijk betrokken voelen. Anne geeft haar dagboek de naam Kitty. Wie haar boek leest verwordt in feite tot Kitty. Anne neemt ons persoonlijk in vertrouwen, we komen tot leven in het verhaal, belanden in het midden van Wereldoorlog II, moeten ons voorturend verstoppen. Kortom: we beleven alles alsof we het meemaken, van erg dichtbij, als een persoon temidden van zijn eigen omgeving. Alles verlevendigt door het lezen van dit dagboek, geschreven in een bepaalde tijd, op een bepaald uur, op een bepaalde plaats. Hoe kwam heet dagboek tot stand? Voor haar dertiende verjaardag, op 12 juni 1942, krijgt Anne Franck een schriftje cadeau. Het kleine Joodse meisje begint erin te schrijven over allerlei zaken die eigen zijn aan haar leeftijd: over haar klaskameraadjes, over haar familie, over de jongens... Met daarbij telkens een opmerking over de Joden: "De Joden moeten...", "de Joden hebben niet het recht...", of "Ik durf niets doen, ik heb bang dat het zou verboden zijn." Aan dit hoofdstuk komt een abrupt einde op zondag 5 juli 1942. Margot, zus van Anne, ontvangt van de SS een oproepingsbrief. De familie Franck reageert hierop onmiddellijk door zich te verbergen op het werk van vader. Zij betrekken er een deel van het gebouw, wat Anne de "annex" noemt. Het leven is er hard. Het minste gerucht is voldoende om de buren van hun aanwezigheid op de hoogte te stellen. Vier andere personen vervoegen de Francks: de familie Van Daan en de tandarts Dussel. Otto Franck, Annes vader, heeft goede relaties, die iedereen in staat stelt althans tijdelijk te overleven.
Annes boek eindigt dus plots omwille van de gekende gebeurtenissen. Ze liet ons een schrijnende getuigenis achter van een tragisch aspect van een nog tragischere oorlog. Geschreven door een meisje dat op enkele maanden tijd van kind naar volwassene uitgroeide.
Meer recencies over de Het dagboek van Anne Franck