De ziekte van Parkinson ziekte werd voor het eerst beschreven in 1817 door James Parkinson en is de tweede meest voorkomende
neurodegeneratieve ziekte in de wereld, na de ziekte van Alzheimer.De ziekte treft momenteel 1% van de Britse bevolking ouder dan 65 jaar en meer dan 2% ouder dan 80 jaar. Op dit moment zijn er 110, 000 gevallen in het Verenigd Koninkrijk, maar de aandoening lijkt minder gebruikelijk in China en West-Afrika. De ziekte van Parkinson kan voorkomen in verschillende vormen zoals de idiopathische vorm van de ziekte van Parkinson, drugs neuroleptica geïnduceerde effecten en dopamine onderdrukkende effecten, zoals reserpine en methyldopa, en na post-encephalitische virale infecties. De pathologie van de stoornis leidt tot een verschuiving in de balans van dopamine en acetylcholine in het striatum van de hersenen. De huidige aanpak in de behandeling van deze pathologie is om de dopaminespiegel in het lichaam te verhogen en cholinerge reacties door het gebruik van verschillende farmaceutische middelen te blokeren . Medicamenteus geïnduceerd Parkinsonisme wordt vaak gezien bij psychiatrische patiënten die anti-psychotische medicijnen, zoals neuroleptica chloorpromazine gebruiken. Deze effecten zijn omkeerbaar door deze medicatie te stoppen. De pathologische vorm van de ziekte van Parkinson is te herkennen aan de aanwezigheid van Lewy body in de striatale delen van de hersenen. Klassieke, klinische kenmerken van de ziekte zijn te herkennen door stijfheid, tremor in rust, bradykinesie en posturale instabiliteit. Depressie is ook een veel voorkomende, maar onder-gediagnosticeerd facet van de ziekte van Parkinson, die zich in 40-50% van de gevallen voordoet. Patiënten met de ziekte van Parkinson reageren over het algemeen goed op een behandeling met levo-dopa, die wordt gebruikt in combinatie met fysiotherapie en sociale ondersteuning. Levodopa is de directe voorloper van dopamine nodig voor de catecholamine synthese in de hersenen die gedecarboxyleerd worden door het gebrek aan dopamine aan te vullen. Dopamine zelf wordt niet gegeven om het tekort aan te vullen, omdat deze hydrofiel is en niet door de bloed / hersenbarrière kan passeren waardoor het nodig is om een meer hydrofobe vorm toe te dienen die wel door de hersenen wordt opgenomen. Perifere bijwerkingen van levo-dopa behandeling zijn minimaal door middel van toediening van een selectieve perifere decarboxylasen, carbidopa of benserazide. De voordelen van een decarboxylase omvatten de verlaging van de cerebrale extra nadelige effecten met inbegrip van, misselijkheid,
aritmieën,
hypertensie en verminderde vereiste dosis levo-dopa.