Het is typerend voor
ons Amerikanendat wijonsverontschuldigen voor hoe we ons voelen en hoe we praten en ons gedragen. Het is echter
niet typerend voor ons om
van mening te veranderen als het op bepaalde zaken aankomt, met name politiek. Hetoverlijden van voormalig
president Gerald Ford is een voorbeeld van hoe wij onze vroegere fouten kunnen toegeven, waarbij het ons niet uitmaakt hoeditover komten evenmin datzovelen vanonspas toegeven hoe verkeerd we zitten als het doek is gevallen.Ik herinner me, als tiener in de jaren ' 70, hoe de gebeurtenissen zich ontrolden in het Watergate-tijdperk.Als jongere was ik niet geïnteresseerd in politiek en de mening van volwassenen. Ik zag de president van de Verenigde Staten als een onaantastbaar wezen op verre afstand,bij wieikniet werkelijkvraagtekenskon zetten en die ik niet kon begrijpen.Het ambt van President zelf was eengemysticficeerd enmagischiets dat ik noch in academisch noch in emotioneel opzicht kon beoordelen of interpreteren.Zo kwam het dat mijn vrienden en ik indertijdde mening van de volwassen- en hoe tegengesteld die was aan wat ons werd geleerd - niet begrepen. Het was moeilijk de waarheid te achterhalen en wijwilden alleen maar dat erniet tegen onsgelogenwerd.Gerald Ford was een van die presidenten die nietbeoordeeld kon worden naar demaatstaf van die tijd. Overal vertelden de volwassenen hoe slecht hijzowel fysiek als mentaal was toegerustom het ambt aan te kunnen waar
hij uiteindelijk in werd geschoven. De grapjes over het vallen,
zijn onvermogen om tijdens debatten te overtuigen, zijn twijfelachtige uiteindelijke pardon van voormalig president Nixon maakten dat velen van ons geloofden dat hij niet geschikt was om president te zijn. Als jongeren hadden wij op datmomentsowieso onze twijfels dat welke politieke leider dan ook kon voldoen aan wat wij vonden dat een president moest zijn. Gerald Ford was niet verkozenin zijn ambt. Feitelijk was hij zelfs niet verkozen tot het vice-presidentschap.Deze dingen speelden bij ons, vooral toen we de stemgerechtigde leeftijd naderden. De feitendie we nodig hadden om te kunnen beslissen op wie we zouden stemmen waren niet zo makkelijk te begrijpen, omdat we niet volledig begrepen hoe het politieke spel werd gespeeld.Pas met het verstrijken van de tijdwerd ditmogelijk.Gerald Ford kwam in een tijd dat we een leider nodig hadden die ons de gevolgen van macht in de politiek kon doen vergeten.Ook tegenwoordig is ons partizanengevoel nogaltijd sterk en vitaal en het maakt soms dat we vergeten hoe onlogisch en irrationeel we kunnen zijn. Het is goed gedocumenteerd in interviews, waarvan sommigerecent weer op televisie zijn geweest, dat Ford geen ambities had om president te worden. Zijn doelen lagen op het vlak van de ware wetgevende macht - het Congres - omdaarin eenkrachtige stem te krijgen. Hij werd voorde leeuwen geworpendoor omstandigheden die ietwat buiten zijn macht lagen en leek met tegenzinbereidzijn plicht te doen. Toen Nixon kort daarna aftrad,kwam Fordopnieuw in een moeilijke positie te verkeren,voor de vervulling waarvanhijzichzelfontoereikend moet hebben gevoeld. Stel je voor dat je op een morgen wakker wordt en je realiseert dat jeop de machtigste postitie ter wereld terecht bent gekomen en wat je dan zou doen met die macht. Ford echter deed wat hij altijd had gedaan: hij begroef zich in het werk dat hij te doen had en deed het zo goed als hij kon. Hij sprak zijn veto uit over 48 wetten en probeerde de inflatie te bestrijden. Hij streed zonder succes tegen de werkloosheid in een tijd dat energie en benzine hetvele gezinnen arm maakten. Zijn pardon voor Nixon was bijzonder controversieel, maar hij bleef bij zijn mening dat dit nodig wasom Amerikadoor te kunnen laten gaan. Zijn presidentschap was er een zonder bedankjes, gekenmerkt door twijfel en een niet aflatende pessimistische pers. Hij verkeerde in een "lose-lose- situatie".We weten nog dat hij in 1976 nipt verloor van Jimmy Carter en dat hij politiek vele fouten maakte ie hem de verkiezing kunnen hebben gekost. Hij had zijn plicht gedaan. Hij had zijn land gediend, verliet het Witte Huis en nam zijn plaats in de geschiedenis in. Het is pas met zijn dood dat deze plaatswerkelijk bekend wordt.Hij heeft gedaan wat weinigenhadden gekund. Hijheeft niemandgevraagd om lof, medelijden of sympathie. Hijgenas het land, kreeg de Amerikanen zo ver dat zij verder gingen envervolgens ging hij zelf verder. Pas nu geven wij toe hoe wij Gerald Fordermaar bijhebben genomen. Sinds kort kun je in de kranten lezen hoeverkeerd de mensen hem zagen. Hij was -zo niet een groot President -in ieder geval een groot Amerikaan. Hij verdienthethuidige applaus voor wat hijvroeger heeft gedaan en we moeten hopen dat hij dit applaus en meer daarvan ook krijgt voor de toekomst.Ons land was weer eens gezegend met het type leider dat Gerald Ford was en we mogen hopen dat meer mensen met zo'n karakterzij voorbeeld volgen, zodat ons land het geweldigste land ooit in de wereldgeschiedenis kan blijven.
Meer samenvattingen over de Gerald Ford: De vergeten president