Het is typerend voorAmerikanen om
ons te verontschuldigen voor hoe wij ons voelen en hoe wij praten en handelen. Het isniet typerend voor ons om
van mening te veranderen als het over bepaalde dingen gaat, vooral de politiek. Het overlijden van voormalig president Gerard Ford is een voorbeeld van hoe we onze vroegere fouten kunnen toegeven, waarbij het
niet uitmaakt of dat wel netjes staat enevenmin dat zovelen van ons pas kunnen toegeven hoe fout wij waren als het doek is gevallen. De dood en de tijd doen ons snel die weg inslaan.Ik herinner mij hoe, toen ik een tiener was in de jaren ' 70, de gebeurtenissen zich ontrolden in het Watergate-tijdperk. Als jongere was ik niet geïnteresseerd in politiek noch in de mening van volwassenen. Ik zag de President van de Verenigde Staten als een ongrijpbaar wezen op afstand dat ik niet echt in twijfel kon trekken en evenmin kon begrijpen. Het presidentschap zelf was een geheimzinnig en magisch geheel dat ik in intellectueel of emotioneel opzicht niet kon beoordelen of uitleggen. Zo kwam het dat mijn vrienden en ik de volwassen mening - en hoe tegengesteld die was ten opzichte van wat ons geleerd werd - niet konden begrijpen. De waarheid was moeilijk te achterhalen en alles wat wij wilden was dat er niet tegen ons werd gelogen.Gerald Ford was één van die presidenten die niet beoordeeld kon worden naar de maatstaven van
zijn tijd. Alle volwassenenverteldenhoe slecht
hij lichamelijk en geestelijk was toegerustvoor het ambt waarvoor hijnaar voren geschoven werd. De grapjes over het vallen, zijn onvermogen om tijdensdebatten te overtuigen, het twijfelachtige pardon dat hijuitsprakaangaande voormalig president Nixon,het maakte dat velen van ons geloofden dat hij niet geschikt was om president te zijn. Als jongeren hadden wij op dat moment sowieso onze twijfels dat welke politiek leider dan ook beantwoordde aan wat wij vonden dat een president moest zijn. Gerald Ford was niet verkozen tot zijn ambt; hij was niet eens verkozen tot het vice-presidentschap. Dit alles speelde bij ons, vooral omdat we onsvoorbereiddenop het bereiken van de kiesgerechtigde leeftijd. De feiten omtrent wat we nodig hadden om te kunnen beslissen op wie we zouden stemmen waren niet eenvoudig te begrijpen omdat we niet volledig begrepen hoe het politieke spel werd gespeeld. Pas met het verstrijken van de tijd werd dit mogelijk.Gerald Ford kwam tot ons in een tijd waarin we een leider nodig hadden die ons de gevolgen van macht in de politiek kon doen vergeten. Het partizanengevoel is ook tegenwoordig nogsterk en vitaal bij ons en doet ons soms vergeten hoe onlogisch en irrationeel we kunnen zijn. Het is door interviews - waarvan er enkele recent nog opnieuw op de televisie zijn geweest - goed gedocumenteerd dat Ford geen ambities had om president te worden. Zijn doelstellingen lagen op het vlak van dede wetgevende macht, van het Congres,om daarin een krachtiggeluid te worden. Hij werd in de arena geworpen door omstandigheden buiten zijnmacht en hij leek slechts met tegenzin bereid zijn plicht te doen. Toen Nixon kort daarna aftrad zag Ford zichzelf opnieuw in een lastige positie gedwongen, voor de vervulling waarvan hij zichzelf ontoereikend moet hebben gevoeld. Stel je voor dat je op een morgen wakker wordt en op de machtigste positie ter wereld blijkt te zijn gezet en wat je zou doen met die macht. Ford echter deed was hij altijd had gedaan; hij begroef zich in het werk dat gedaan moest worden en hij deed dat zo goed mogelijk. Hij sprak zijn veto uit over 48 wetten en probeerde de inflatie te bestrijden. Hij streed zonder succes tegen de werkloosheid in een tijd dat energie en benzine vele gezinnen arm maakten. Zijn pardonjegens Nixon was zeer controversieel, maar hij bleef bij zijn overtuiging dat dit was wat Amerika nodig had om door te kunnen gaan. Zijn presidentschap was er een zonder bedankjes en een van twijfel en van een niet aflatende pessimistische pers. Hij verkeerde in een lose-lose-situatie.Weherinneren dat ij een nek-aan-nek race van Jimmy Carter verloor in 1976 en dat hij vele politieke fouten maakte die hem deze verkiezing mogelijk hebben gekost. Hij had zijn plicht gedaan. Hij had zijn land gediend en stapte uit het Witte Huis en nam zijn plaats in de geschiedenis in. Het is pas bij zijn dood dat deze plaats eindelijk duidelijkwordt. Hij heeft gedaan wat slechts zeer weinigen hadden gekund. Hijheeft nooit iemandgevraagd om lof of medelijden of sympathie. Hij genas het land, zette de Amerikanen ertoe om door te gaan en vervolgens ging hij zelf verder. Pas nu geven wij toe hoe wij Gerald Ford voor lief hebben genomen. Sinds kort kun je lezen in de kranten hoe verkeerd mensen hem beoordeelden. Hij was, zo geen groot President, toch in ieder geval een groot Amerikaan. Hij verdient het huidige applaus voor wat hij vroeger heeft gedaan en wij mogen hopen dat hij dat - en meer daarvan- krijgt voor de toekomst. Ons land is wederom gezegend geweest met het type leider dat Gerald Ford was en we mogen hopen dat meer mensen met zijn karakter een voorbeeld aan hem nemen, zodat ons land het grootste land ooit in de wereldgeschiedenis kan blijven.
Meer samenvattingen over de Gerald Ford: De vergeten president