Argentinië en Neoliberalism - Deel 2

Concessies: Voorbeeld van Metrovías en Ferrocarriles: is zijbehandelen aan de zaken arme bedrijven aan het, maar het onderhoud enkopen van de vorming en de bouw van nieuwe passages met het geld vanalle burgers, dan waarom behandelt niet aan de dienst aan hetverklaren?Wet 25.570 van de decentralisatie van Federale Co-Participatie vanjaar 1994 wijst erop dat het de kosten van de centrale overheidaangaande gezondheid, onderwijs, vervoer en huis naar de provincies ende gemeenten wordt overgebracht. De voorwaarden werden niet gegeven omdit te maken.De Vermindering van de Hervorming van de Administratieve bureaucratieAdministratieve progressieve Despolitización van managemental lijnenTercerarización: het wordt betaald aan een andere zodat het het werkmaakt dat de Staat zou moeten maken. Ook stelt het het zelfde voor debedrijven, en die manier in werking alles goedkoper weggaat enefficiënter is.Tot slot intensifiëert het proces van regionalización in blokken.Het ononderbroken belastingssysteem, van vóór neoliberalism, diepervers sinds de dikte van de belastingheffing komt uitsectorennonproprietors van het kapitaal is: belastingen aan deconsumptie, de handel, het werk hoewel nu het niet belastbare minimumvóór de presidentiële verkiezingen van 2007 werd verhoogd.De economie dit extranjerizada, die aan het land in zijn macht vanbesluitvorming afmat. Nonsingle wij meer externe schuld maar danzelfde hebben heeft zich in de tijd uitgerekt.Het verdient te zijn benadrukt de bezinning van Borium Atilio wanneerhet aan ons dat aantoont: de "landen die beter van de crisis vantachtig werden geplaatst waren die die zich onthielden om deaanbevelingen van de fundamentalisten van de Consensus vanWashington", zoals Singapur, het Zuiden van Korea del, deVolksrepubliek China en de Republiek China "Taiwan" toe te passen.Deze landen hebben als gemeenschappelijk punt dat zij een sterkbroodje van de Staat in zijn organisatie behouden.In het educatieve vliegtuig, toont toekennen van voldoende geld in debegrotingsspelen in primair, secundair en fundamenteel universitairniveau tijdens laatste de 2 decennia niet de weinig politieke wilwillen het onderwijs van voortreffelijkheid hebben dat wij om wistente verkrijgen. De betaling van subsidies namens de Staat aan de armemiddelbare scholen zodat het geen kosten is zou zo snel mogelijkmoeten worden gewijzigd naar mijn mening.De stedelijke bevolking, hoofdzakelijk, werkt niet op het gebied, maarin de steden, en niet meer gaat het aan de fabriek maar aan debedrijven van de diensten die in administratieve taken, van verkoop ofaan horloge werken aan de cliënt evolueren. Hij is paradoxaal om tedenken dat wij op het tijdstip van het welzijn, van de diensten aan debevolking leefden en dat telkens als de arbeiders in slechterevoorwaarden zijn, rijken de rijkste.En de slechte mensen reeds zijn slechte structureel, d.w.z., die nietbepaalde sociale mobiliteit behalve een handvol hen doorgebrekonderwijs, het werk, gezondheid, en een minimummodel vanverwijzing gaan kennen om in het leven te volgen.Met betrekking tot de politieke partijen die door een presidentiëlepositie geen vragen kunnen bestrijden aan neoliberalism, of als zijhet doen is het zeer klein. Sommige landen van Latijns-Amerika levenonder neoliberalism maar dat ontruimt niet dat zij proberen om zichtegen die macht te verzetten. En hoewel er gevallen van partijen maarklein zijn dat zij dit stipuleren, ondanks het systeem van partijendit zeer verre van het treffen van een essentiële maatregel erinslagen om dit te verlaten geef ik door. Het burgerschap evalueert geenvoorstellen maar dat de stemming wordt aangepast volgens welke tijdenhet het gezicht van de kandidaat in een affiche in de straat of detelevisie leek.Opnieuw de woorden van Borium om het sluiten te geven: "(...) hetpanorama van het Oosten reeds is zichtbaar, met ongelijke intensiteit,in verscheidene van de nieuwe democratieën van ons continent. Deverhoging van het geweld en de misdadigheid, de sociale decompositieen anomia, de crisis en de fragmentatie van de politieke partijen, debureaucratische grote macht van de Uitvoerende macht, capitulation vanhet Congres, inanidad van Rechtvaardigheid, de corruptie van destaatsapparaten en de burgerlijke maatschappij, de ondoelmatigheid vande Staat, de isolatie van de politieke klasse, de straffeloosheid voorde grote misdadigers en de "hand jongstleden" voor de kleinedelinquenten (...), de wrok en de frustratie van de massa''s vormen hetsyndroom van dit gevaarlijke institutionele bederf van een democratiedie tot één koude grammatica van de macht wordt verminderd en dievan hun ethische inhoud "wordt afgetapt.Al dit niet is foutentotaal van neoliberalism, maar als ik tot datbijdraag gebeurt het, behandelen wij dat het niet wordt herhaald.Pág. 67, Cáp. III de "burgerlijke Maatschappij na de neoliberalstortvloed" in SADER, en en GENTILI, P. (comps.) het "Perceel vanneoliberalism", (1999).Pág. 85, Cáp. III de "Burgerlijke Maatschappij na de neoliberalstortvloed" in SADER, en en GENTILI, P. (comps.) het "Perceel vanneoliberalism", (1999).