Een
van de belangrijke doelen van de ontwikkelingsplannen van de VN
voor dit millennium, is een einde maken aan de discriminatie in het
onderwijs op basis van geslacht. Dat doel moet in 2015 bereikt
zijn. Maar wie kijkt naar die ongelijkheid als het gaat om inschrijving, toegang, studievoltooiing en prestaties, lijkt het doel van gelijkheid van jongens en
meisjes een verre droom. Statistieken laten zien dat, wereldwijd, 54 procent van de niet-schoolgaande kinderen meisjes zijn. Zelfs 50 jaar nadat het universele recht op primair onderwijs is bekrachtigd, is tweederde van de meer dan 13 rechthebbende kinderen die geen primair onderwijs krijgen, een meisje. Als dit het algemene beeld is, hoe kunnen vrouwen dan hun recht krijgen en aan hun verwachtingen voldoen? Hoe kunnen vrouwen zonder onderwijs behoorlijk in hun eigen onderhoud voorzien? Hoe kan een vrouw sterker worden en een eerlijke kans krijgen in de moderne economie? In India zijn de maatregelen op het gebied van onderwijs zeker zinvol geweest. De data van het bevolkingsonderzoek van 2001 laten een verbetering zien wat betreft het alfabetisme. De 86e Grondwetswijziging van 2002 garandeert dat elk kind in de leeftijd van 6 tot 14 jaar fundamenteel recht heeft op onderwijs. Deze wijziging legt een grotere druk op de centrale overheid en dat van de staten om ervoor te zorgen dat geen burger onopgeleid blijft. Er wordt de nodige aandacht geschonken aan de opbouw van een adequate infrastructuur door sociale en economische investeringen en het aan het bewerkstelligen van gelijkheid op basis van geslacht in het primaire onderwijs. De Sarva Shiksha Abhiyan van de regering is een zeer uitgebreid programma voor het bewerkstelligen van gelijke toegang, inschrijving, studievoltooiing en sociale gelijkheid voor alle socio-economische groepen. Het heeft tot doel de prestaties van het schoolsysteem te verbeteren door een zogenaamde gemeenschapsbenadering en ervoor te zorgen dat in 2010 alle kinderen in de leeftijdsgroep van 6-14 jaar kwalitatief goed primair onderwijs kunnen volgen. Het overbruggen van de kloof tussen jongens en meisje en sociale afkomst als het gaat om toegang, inschrijving en studievoltooiing staat hoog op de agenda. Maar helaas, ondanks alle inspanningen van de regering, moet er nog veel gedaan worden om de doelstellingen van universeel onderwijs en daadwerkelijke gelijkheid te bereiken. Dat komt doordat de obstakels voor onderwijs voor meisjes groter zijn dan de inspanningen die gedaan worden om eroverheen te komen. De vooroordelen jegens meisjes zijn zo diep geworteld en complex dat het voor welke regering dan ook moeilijk is om ze weg te werken, tenzij mensen samenwerken. Armoede, verkeerde veronderstellingen, de negatieve houding van ouders etc. zijn de belangrijkste redenen voor het probleem van de meisjes. Sociaal kwaad, zoals bruidgeld en het systeem van de bruidschat zijn enkele belangrijke barrieres. Er zijn ouders die nog steeds geloven: hoe hoger de opleiding van meisjes, hoe hoger de prijs van de bruid en de bruidsschat. Zulke ouders houden geen er geen rekening mee dat onderwijs soms de kosten van de bruidsschat verlaagt, wanneer de familie van de bruidegom de opleiding van de bruid als een aanwinst beschouwt. Veel ouders willen hun dochter zelfs liever niet toestaan om naar school te reizen, onderwijs te krijgen van mannen en in nauw contact te komen met jongens. Onderwijs is ontwikkeling, en het is de enige sleutel voor vrouwen om dezelfde weg van ontwikkeling te kunnen volgen als mannen. Het creëert keuzes en mogelijkheden, die hen sterker maken. Het is de enige manier om hun leven gelukkiger en gezonder te maken. Onderwijs van vrouwen is helemaal essentieel omdat ze de helft van onze bevolking uitmaken. Alles wijst erop dat een opgeleide vrouw waarschijnlijker later trouwt en minder kinderen krijgt. Onderzoek heeft aangetoond dat in India de kindersterfte onder baby''s van moeders die primair onderwijs hebben gevolgd, de helft is van kinderen van wie
Meer samenvattingen over de Waarom Meisjes Moeten Leren